Chapter 2 - Temporary Exchange Student

CHAPTER 2

Kagagaling ko lang sa food chain na pinagtatrabahuhan ko. Pumayag ang management na makapagtrabaho ako sa umaga, mula alas sais ng umaga hanggang alas dose ng tanghali. Malayo pa kasi ang ibi-biyahe ko patungong university.

“Jamien, nakita mo ba ‘yong naka-post sa bulletin board sa department office? Nando’n ‘yong pangalan mo. Tingnan mo do’n,” sabi sa akin ng blockmate ko.

Agad na pinuntahan ko ang tinutukoy nitong naka-post na pangalan ko sa bulletin board. Nakasulat sa board na gusto akong makausap ng chairperson ng department namin.

Pumasok ako sa department office. Tinanong ko sa working scholars kung nasa loob ba ang chairperson at ang sabi nila ay pumasok na lang ako sa opisina nito.

Kumatok ako sa pinto ng opisina at binuksan ko ito.

“Good afternoon, Miss,” bati ko sa chairperson namin.

“Good afternoon, Miss Aragon,” nakangiting sagot niya sa ‘kin. “I know that it’s too sudden a news for you, but we couldn’t do anything since ikaw lang kinakailangan namin. I hope that it would be good for you.”

“Tungkol saan po ba ang tinutukoy niyo, Miss?” tanong ko sa kanya.

“It will be about the exchange student program of the university. We chose you to be the department’s temporary exchange student, in lieu of the first student who is supposed to be the one to be exchanged.”

“Temporary po?”

“Yes, temporary. Ikaw muna ang ipapadala namin sa sister school natin sa Manila since si Mister Montez, ang original na exchange student natin, ay may kailangan pang ayusin with regard to his papers. Would that be okay with you, Miss Aragon?”

“It is okay with me, Miss, but I have to ask my mom with regard to it. I have to ask her permission if she would allow me to go there.”

“Oh. Don’t worry. We will be asking for your mom’s presence here in the university to further explain the status of your temporary swap to the exchange program. Is there anything else that you are concern about?”

“Kung sakali po na payagan ako ng mama ko, ano pong kailangan kong dalhin sa Manila?”

“Just your things, yourself, and your intelligence. You would be staying there for two months, kaya hindi ka masyadong mahihirapan do’n. We will provide for your needs there,” nakangiti niyang sabi sa ‘kin.

“Miss, would the exchange program affect my status in the university? I mean, would my grades be moved with regard to this program? Does the sister school have the same grading system with ours?”

“No, Miss Aragon, it won’t affect your grades. And our sister school has the same grading system with ours. In fact, all of our sister schools have the same grading system. Sixty percent pa rin ang kinakailangan para mapasa mo ang major subjects mo. May tanong ka pa ba?”

“Wala na po, Miss,” nakangiti kong sabi sa kanya.

“Okay. I hope payagan ka ng mama mo.”

“I hope so, too, Miss.” Tumayo na ‘ko. Kinamayan naman ako ng chairperson namin.

“Before I forget, Miss Aragon. Kung payagan ka ng mama mo, the Vice-President for Academics would have to talk with you and with the other two exchange students.”

“Buti at pinayagan ka ng  mom mo, Miss Aragon. I really prayed na masali ka sa exchange program this year,” sabi sa ‘kin ni Miss Gracia, ang chairperson namin.

Papunta kami ngayon sa office ng VP-Acad. Kakausapin daw kasi kami.

“Oo nga po, Miss. Buti na lang.”

“But I was sad nung sinabi ng mama mo na kinailangan mong mag-resign sa pinagtatrabahohan mong food chain dahil dito. I didn’t know na working student ka pala.”

“Oo nga po, Miss, pero okay lang ‘yon. Alam ko kasi na may maganda akong mae-experience sa pagpunta ko do’n sa Manila. Saka sabi naman po ng manager ng food chain, pwede pa naman daw po akong makabalik do’n kung gugustuhin ko.”

“Talaga? That’s good. At least, may babalikan ka pa kung gugustuhin mo talagang bumalik.”

“Dwight, kamusta na kayo ng girlfriend mo? Okay na ba?” tanong sa ‘kin ng kaibigan kong si Gian. Nanghihimasok na naman ito sa buhay may girlfriend ko.

“Yeah, okay na kami. Alam mo naman ‘yon, hindi ako matitiis,” balewalang sagot ko sa kanya.

Nasa classroom kami ngayon. Hinihintay namin ang professor naming sa minor subject. Mga five minutes pa bago magsimula ang klase namin kaya chill muna.

Nag-ring na rin ang bell at pumasok na rin ang iba pa naming mga kaklase, kasama na ang girlfriend ko. Pumasok na rin si Sir Romano, professor namin sa Effective Communication.

“Good morning, class!”

“Good morning, Sir!” bati namin sa kanya.

“Did you make your assignment?” tanong niya pagkalapag niya ng mga gamit sa table.

Daling nasipagkomento ang mga kaklase ko. Wala siyang binigay na assignment sa amin.

“Whoa! Chill, guys! I was just teasing you,” natatawang depensa ni Sir sa sarili. Si Sir talaga, o. Palibhasa matanda na.

May kumatok na babae sa pinto ng classroom. Glass ang bintana ng classroom naming kaya nalaman kong babae.

“Pre, ganda ng chicks,” bulong ni Gian sa ‘kin. Kahit kailan talaga, babae pa rin ang iniisip nito.

Binuksan ni Sir ang pinto at saglit na kinausap ang babae. Mukhang galit si Sir. Sigurado, ngayon lang pumasok ang babaeng ‘yan. Last week pa nagsimula ang klase. Tss tss.

Pumasok ulit si Sir.

“Okay, class. You have an additional classmate,” anunsyo niya sa klase. Binalingan niya ang babae sa labas at pinapasok. May inabot na half-crosswise bondpaper ang babae kay Sir. Napansin kong napakunot ang noo ni Sir. Uh oh.

“Introduce yourself, Miss,” walang kangiti-ngiting sabi ni Sir sa babae.

“Good morning everyone. I am Jamien Prudence Aragon, third year Mass Communication student, and I am a temporary exchange student from the Queen City of the South University.”

“You have the confidence, Miss, but why do you think ikaw ang ipinadala ng university niyo dito? As what I see in your grade, hindi papasa ito para maging exchange student. Uno?”

Nagtawanan ang mga kaklase ko. Bagsak ‘yan, ah!

“Pre, discouraging. Tsk,” bulong sa ‘kin ni Gian.

“I’m sorry, Sir, but I do not understand you. Please explain to me, Sir,” sagot ng babae. May pagkatanga pala ‘to, eh. Akala ko matalino. Itsura pa lang kasi, pang-beauty queen… na may eye glasses.

Nag-explain si Sir Romano. Patango-tango lang ang babae.

“Sinong may five point three to four dito? Sa kahit anong subject?” tanong ni Sir sa buong klase. Nagsitaasan kami ng kamay.

Napapakunot naman ang noo ng babae, tipong may na-realize.

“Oh, I’m sorry, Sir. I guess we are having a little predicament here. I was told that the university where I come from and your university have the same grading system. As what I can see, the difference is that we have different figures used. Your university uses flat five as the highest grade while our university uses flat one. Our university doesn’t send good-for-nothing students, Sir,” seryoso at confident na sabi ng babae, pero humble pa rin.

“Ganoon ba?” parang natahimik si Sir. “So, it means that you have a good grade. You have… one point one in… English seven subject. ,” amazed na sabi ni Sir Romano.

Shit. Laki niyan, ah.

“English? Sigurado ba ‘yan? Talino, ah,” gulat na gulat na saad ni Gian.

“Tapos one point eight din ang lowest grade mo… sa TV Direction and Production, eh ang isang pinakamababa mo dito ay one point five. Anong nangyari?” patuloy ni Sir.

“I’m not into filmmaking, Sir,” simple at mapagkumbabang sagot nito.

“Bakit? Ano ba’ng ginagawa niyo sa subject na ‘to?”

“We write screenplays, Sir, and we produce short films.”

“Oh. So you are trained to become actors?”

“No, Sir. We are mentored how to become film producers, directors, production designers, etc.”

“Okay. Maganda. Magaling. Take your seat, Miss.”

“Saan po, Sir?”

“Beside Mister Gian Ravena.”

Nasa gitna namin siya ni Gian. “Thank you, Sir,” huminga ng malalim ang babae nang makaupo. Agad itong tumayo. Napalakas kasi ang paghinga nito. “Oh my gosh, I’m sorry, Sir.”

“Nervous, Miss Aragon?”

“A little, Sir.”

“Well, good luck to your stay here. I hope ganitong grades pa rin ang makuha mo sa subject ko.”

“Yes, Sir. Thank you,” umupo na ulit ito.

“Hello, Zemin!” narinig kong bati ni Gian kay Jamien.

“Ako ba’ng kausap mo?” tanong ni Jamien kay Gian. Tumango naman ang kaibigan ko. “Hindi Zemin ang pangalan ko. Jamien,” pabulong nitong sabi.

Hindi ko napigilang matawa sa pagkapahiya ni Gian.